Mijn baan, jouw baan

Door sys64738 op woensdag 24 augustus 2011 22:27 - Reacties (2)
Categorie: -, Views: 3.814

Momenteel rijd ik elke ochtend in een boog om Amsterdam om vervolgens langs Hilversum en Amersfoort te karren richting de klant waar ik aan het werk ben. Hoewel dit zelfs voor mijn doen een behoorlijk lange rit is, komt het toch wel vaker voor dat ik een redelijk lang in de auto zit voor ik bij mijn opdrachtgever ben. Aan de andere kant van de vangrail staan mensen in lange files om juist vanuit het oosten naar Amsterdam af te reizen en daar hun dagelijkse kunstjes uit te voeren. Het kan niet anders dan dat er tussen al die filerijders zeker een hand vol mensen zit die dezelfde werkzaamheden gaan verrichten als ik die dag.

De oplossing lijkt dus simpel. Net als in het tv-programma Mijn vrouw, jouw vrouw moet ik iemand zien te vinden die in Amsterdam werkt en mijn klus in Apeldoorn wil doen terwijl ik de werkzaamheden van deze persoon overneem. Mijn baan, jouw baan dus. Nou is het niet zo dat ik wekelijks voor de televisie zit met mijn drankje en mijn schaaltje chips om Mijn vrouw, jouw vrouw te kijken hoor. Als ik zelf de tv aanzet staat ik eigenlijk altijd op één van de Discovery kanalen of National Geographic maar ik vang wel eens flarden op van het programma.

Bij het programma Mijn vrouw, jouw vrouw worden natuurlijk juist gezinnen gecast die niks met elkaar in gemeen hebben waardoor de vonken er vanaf vliegen. De chemie is dan ook ver te zoeken en de vrouwen zijn uiteindelijk blij dat ze weer terug mogen naar hun eigen gezin. Ondanks het feit dat we bij Mijn baan, jouw baan natuurlijk wel een zo goed mogelijke match proberen te vinden, ben ik bang dat het ook hier niet zal gaan werken doordat er te veel factoren zijn die roet in het eten kunnen gooien.

Uiteraard ben ik niet de enige of eerste met dit idee. Zo probeert www.werkdichterbijhuis.nl een platform te bieden dat mensen in staat stelt om een match te vinden en van baan te ruilen. Het probleem van dit platform, en van het hele idee, is dat het alleen voordelen biedt voor de werknemer. De werkgever moet maar afwachten of de ruil-medewerker daadwerkelijk een passende vervanging is voor diegene die weg gaat. En ook al is de nieuwe medewerker een prima vervanger, dan nog zal hij of zij ingewerkt moeten worden en de weg moeten leren vinden binnen het bedrijf.

Heb je dan eindelijk een baan gevonden hebt die ongeveer gelijk is aan degene die je had, maar dan dichter bij huis, en een werkgever die er aan mee wil werken, dan moet je nog maar zien of de arbeidsvoorwaarden er niet op verslechteren. Arbeidsvoorwaarden maken ook een belangrijk deel uit van je baan en zijn meestal nogal complex. Die complexiteit maakt het moeilijk om de voorwaarden mee te nemen in de match en daarnaast vertrouw ik die gegevens ook niet toe aan een website als www.werkdichterbijhuis.nl. Voor detacheringsklussen zou dit een iets makkelijker liggen aangezien de enige “arbeidsvoorwaarde” daar meestal het tarief is.

De echte oplossing is natuurlijk gewoon zelf een baan dichter bij huis zoeken maar voorlopig vind ik de wereld van de detachering en het bedrijf waarvoor ik werk nog veel te leuk om op te geven. Ooit zal ik wel eens bij een vaste werkgever bij mij in de buurt belanden en tot die tijd dan maar goed uitkijken naar leuke klussen dicht bij huis.

Batteries no longer included

Door sys64738 op donderdag 11 augustus 2011 22:35 - Reacties (20)
Categorie: Planes, trains and automobiles, Views: 4.472

Na een jaar in een Prius te hebben rond gereden is de tijd aangebroken om het accupack op wielen weer inruilen voor een “normale” auto. Hoewel ik de Prius van de parkeerplaats van mijn werkgever had geplukt, had ik toch wel enige onderzoek gedaan naar de auto voordat ik hem overnam. Het is sowieso niet de mooiste auto die op de Nederlandse wegen te vinden is (yep, hij is tamelijk lelijk) en op het internet kom je allerlei kwalen tegen waar auto last van zou hebben.

De meeste kwalen kan ik inmiddels beamen. De stoelen zijn inderdaad verre van ideaal en geven 0,0 aan steun in de bochten maar daar heb je niet zo veel last van want de auto stuurt zo vaag dat ie toch niet uitnodigt tot het betere bochtenwerk. En ja, ook die beruchte zijwindgevoeligheid is niks aan overdreven. Boven windkracht 4 heb je het gevoel dat je met een zeilboot of torenflat onderweg bent.

Maar dit zijn dingen die je van te voren kunt opzoeken en hebben mij dan ook niet tegengehouden om voor een jaar in deze auto te gaan rijden. Maar ik heb afgelopen jaar nog meer zeer opmerkelijke “features” ontdekt waardoor ik nu toch wel uitkijk naar mijn nieuwe auto. Enkele van die features wil ik toch even met jullie delen.

Zo is de auto bijvoorbeeld uitgerust met een navigatiesysteem wat op zich erg handig is. Het touchscreen is lekker groot en makkelijk te bedienen en een vriendelijke mevrouw vertelt duidelijk waar je heen mag sturen. Deze mevrouw wil wel heel graag dat je goed op je bestemming aankomt want ze herhaalt de instructies behoorlijk vaak maar daar wen je wel aan. So far so good.

Echter, als ik op vakantie ga, kijk ook altijd even op Google maps en TomTom om te kijken waar ik heen moet en welke afrit ik moet hebben om op de plaats van bestemming te komen. Het zal niet de eerste keer zijn dat de navigatie je over een (in de winter) afgesloten pas probeert te sturen of zelfs helemaal uitvalt. Vaak probeert het Toyota navigatiesysteem je veel te vroeg of op onnodige plekken van de snelweg af te sturen. Het is ondertussen een sport van ons geworden om het navigatiesysteem te negeren en daarna te kijken hoeveel sneller je op de plek van bestemming zou aankomen. Want zodra je de aangegeven afrit voorbij bent, berekent het systeem een nieuwe route die soms tot wel 30 minuten sneller is dan de eerder aangegeven weg, ondanks het feit dat je van te voren hebt aangegeven dat je de snelste route wilde nemen. Op lange ritten hebben we wel eens bijna anderhalf uur gewonnen; toch mooi meegenomen!

Daarnaast moet je ook hopen dat je niet gebeld wordt als je door een vreemde stad rijdt. Want zodra je opneemt, springt het scherm op de telefoon-stand en heb je geen navigatie meer. Logisch, want mensen (en zeker mannen) schijnen maar één ding tegelijk te kunnen. En nu is dat dus even bellen. Oh, en autorijden natuurlijk.

De handsfree carkit van de auto is ook een verhaal apart. Hij doet het prima, biedt een goede geluidskwaliteit en je kunt meerdere telefoons koppelen. Helaas is er over dat laatste niet goed nagedacht door Toyota. Je moet namelijk ieder keer zelf met de hand de telefoon selecteren die je wilt gebruiken. Als mijn vrouw de auto geleend heeft, moet ik als ik wil bellen eerst met de hand aangeven dat ik mijn telefoon weer wil gebruiken. Het systeem bedenkt niet zelf dat als de telefoon van mijn vrouw al uren niet meer binnen bereik is, om eens te kijken of er andere telefoons die hij kent binnen bereik zijn en die dan maar te koppelen.

Je komt er natuurlijk altijd pas achter dat je telefoon niet is gekoppeld als je al onderweg bent. En dan komt meteen het volgende irritatiepunt. Zodra je boven de 10 km/u rijdt, is 90% van de menu’s niet meer beschikbaar. Schijnt heel veilig te zijn. Je moet dus (bijna) stil staan om je telefoon te koppelen voordat je weer kunt bellen. Erg leuk hoor, beetje gas terugnemen voor een groen stoplicht en maar hopen dat ie op oranje springt. Of in de file zitten vloeken omdat het al weer gaat rijden en je net niet lang genoeg onder de 10 km/u gezeten hebt om door je menu te bladeren en je telefoon aan te kunnen klikken.

Doordat alle menu’s uitgaan boven de 10 km/u, kun je ook geen telefoonnummers meer intypen of door je telefoonboek bladeren als je rijdt. Het enige dat je kunt is een set voorgeprogrammeerde snelkeuze nummers gebruiken. Dus je gaat dan maar in je jas of tas naar je telefoon grabbelen om op de telefoon het nummer op te zoeken en te bellen. Ja, zo wordt het er wel veiliger (en legaler) op. Hetzelfde geldt natuurlijk ook voor het navigatiesysteem. Dat het als bestuurder niet verstandig is om uitgebreid je bestemming in te voeren tijdens het rijden, snap ik ook wel en zou ik dan ook nooit doen. Maar degene die naast je zit kan nu dus ook niet de bestemming wijzigen terwijl je rijdt.

Ook de ergonomie is niet om over naar huis te schrijven. Sommige knoppen zitten op tamelijk onlogische plekken met als topper toch wel de bedieningsknoppen voor de stoelverwarming. Deze zitten op het middenconsole onder het dashboard (echt bijna op de vloer). Dat komt de veiligheid zeker niet ten goede. En dan doen ze het ook nog steeds als je hard dan 10 km/u rijdt! What were they thinking?!? Gelukkig heb ik een hekel aan stoelverwarming en was dit dus niet zo groot probleem. Ook zijn veel knoppen die je vaak nodig hebt niet verlicht. Leuk als je de eerste keer je raampje open probeert te doen in een donkere parkeergarage.

Is het dan allemaal kommer en kwel? Wel nee. De auto heeft me in een jaar tijd geen enkele keer in de steek gelaten of kuren gehad. Ook lange ritten (vaak naar Frankrijk) gingen prima. Het is gewoon een opsomming van de kleine irritatie-punten waardoor ik nooit meer voor deze auto zou kiezen en dus uitkijk naar mijn volgende auto; Een heerlijk saaie Duitse wagen waar waarschijnlijk juist veel te lang is nagedacht over de ergonomie en functies. Precies zoals ik het graag zie.