Waar zouden we weer zijn... zonder de trein.

Door sys64738 op woensdag 27 oktober 2010 21:45 - Reacties (16)
Categorie: Planes, trains and automobiles, Views: 3.339

Eerder blogde ik al eens dat ik best tevreden was over het reizen met de trein. Blijkbaar heeft de NS mijn blog gelezen en wilde ze even testen hoe sterk mijn gevoel van tevredenheid nu echt is.

De Hondekop, wie kent em niet, die prehistorische trein waarmee je vroeger kleine afstanden af kon leggen. Een trein die voldoende kilometers spoor onder zich door heeft zien gaan en meer dan genoeg jaren trouwe dienst erop heeft zitten om een plekje in het museum verdient te hebben. Maar nee, dat plezier gunt de NS dit beestje niet en besluit hem nog in te zetten…. als sneltrein!

Tot mijn verbazing kwam er om even voor half zes vanmiddag een Hondekop binnenrijden op Den Haag centraal om vervolgens om te keren en als sneltrein richting Hoorn dienst te doen. Nou is het herfstvakantie en zal het waarschijnlijk iets rustiger zijn dan normaal maar om nu een dubbeldekker te vervangen door een kortere “normale” trein lijkt me wat erg optimistisch. En inderdaad: op Den Haag centraal was het al een staande receptie. Bij de Laan van NOI werd het gezellig proppen geblazen.

Naast de beperkte ruimte die deze treinen bieden is ook het comfort niet echt denderend. Geen lekkere plek om even een uurtje te werken of rustig wat door te lezen. Nee, doe mij toch liever een iets nieuwere, stillere, comfortabelere trein die beter geschikt zijn voor lange afstanden.

Dit betekent nog niet dat alle Hondekoppen van mij direct naar het museum moeten. Nee, ze zijn prima inzetbaar als trein voor de kortere afstanden, net als vroeger (toen ze ook al dienst deden als stoptrein). Dan slaat de NS gelijk twee vliegen in één klap want je kunt zeggen wat je wilt: die oude beestjes doen het bijna altijd. Dat kan van de nieuwste stoptreinen niet bepaald gezegd worden. En dan heb je ook gelijk weer toiletten aan boord zodat de reizigersorganisaties en de bejaardenbond weer tevreden zijn.

Ik hoop dus dat de NS deze post ook weer leest en mijn advies ter harte neemt want dan hebben ze er weer een flink aantal blijere reizigers bij en zijn ze gelijk van het gezeur over die nieuwe stoptrein af.

(Verkoop)praatjes vullen geen gaatjes

Door sys64738 op zaterdag 23 oktober 2010 19:43 - Reacties (52)
Categorie: -, Views: 5.654

Vanmiddag had ik een geanimeerd gesprek met enkele collega’s over verkopers, in de breedste zin van het woord, en hun vage verkooppraatjes. Het ene verhaal was nog mooier en ongeloofwaardiger dan het andere en ze waren allen erg grappig. Nou neem ik aan dat er onder de lezers ook vast hele mooie verhalen bekend zijn, dus brand los!

Maar om de stemming een beetje te zetten hier twee van mijn persoonlijke ervaringen:

Toen ik voor het eerst op mijzelf ging wonen, had ik zo’n beetje niks en moest dus alles gaan halen, zo ook een magnetron. Eenmaal aangekomen in een grote elektronicazaak werd ik vriendelijk geholpen door één van de verkopers. Na enkele modellen getoond te hebben kwamen we bij het toppertje aan. Deze magnetron had MicroVit+ en afgaande op de term weet je al dat er een zwetsverhaal aan zit te komen. En inderdaad. Volgens de verkoper had deze magnetron een speciale coating aan de binnenkant waardoor ontsnapte vitaminen weerkaatst werden en zo weer in je eten terecht kwamen. Ik had net mijn studie biochemie afgerond en kon m’n lachen nauwelijks inhouden. Vervolgens heb ik hem vriendelijk gevraagd of hij überhaupt enig idee had wat vitaminen zijn. Nee helaas, dat wist hij niet. Heb de magnetron uiteindelijk toch gekocht maar niet vanwege de geweldige MicroVit+ feature ;-).

Het tweede verhaal is van iets langer geleden. Na al enkele Commodores versleten te hebben was het tijd voor een personal computer. Dus ik na de winkel en een heuse 286 aangeschaft die zijn werk op 16 MHz verrichtte. Vol trots vertelde ik op school van mijn nieuwe aanwinst en dat ie zelfs een kleurenscherm had! Vol ongeloof werden mijn verhalen aangehoord. Helaas was de pret van korte duur want na een paar weken gaf de harde schijf (van maar liefst 40 Mb!) de geest. Terug naar de winkel en daar bleek al snel de oorzaak:

“Meneer, heeft uw toevallig een chkdsk uitgevoerd? “
- “Ja, dat heb ik wel een paar keer gedaan.”
“Oh, ook afgelopen week nog?”
- “Tja 2 of drie keer”
“Ja meneer, u mag natuurlijk maar 1 keer per week een chkdsk uitvoeren anders gaat ie kapot!”

Ik had nog maar erg weinig ervaring op het gebied van pc’s maar ik snapte wel direct dat de verkoper uit z’n nek aan het kletsen was. Wat een onzin. Nee, stel je voor… van een chkdsk wordt zo’n pc moe en dan moet ie minstens een dag of 6 bijkomen voordat ie weer een nieuwe chkdsk aankan.... zucht.

En nu jullie. En dan niet de gebruikelijke “Dit is een topper”, “Ik heb em thuis ook” of “Deze geeft echt een vet geluid” (laatste is afkomstig van de Mediamarkt), maar leuke, (compleet) onzinnige praat.

Picasa of Flickr?

Door sys64738 op dinsdag 19 oktober 2010 21:30 - Reacties (14)
Categorie: -, Views: 12.093

In mijn vrije tijd vind ik het leuk om met mijn camera rond te lopen en leuke plaatjes te schieten. Vooral ons zoontje is momenteel met stip mijn favoriete onderwerp. Foto’s zijn leuk voor je zelf als herinnering of gewoon mooi om naar te kijken maar het wordt natuurlijk nog leuker als je je foto’s met anderen kunt delen. Mijn ouders wonen niet echt in de buurt en die vinden het schitterend als er weer nieuwe foto’s van hun kleinkind online staan.

Voor het online zetten van foto’s zijn er diverse mogelijkheden. In het verleden ben ik nog wel eens in de weer geweest met eigen oplossingen maar de grote online fotoalbums zijn tegenwoordig zo goed dat zelf hosten eigenlijk zinloos is geworden. De grote vraag is dan alleen nog: welke online fotostore ga ik gebruiken. Er zijn er velen maar de strijd ging bij mij toch tussen de 2 grote spelers Flickr en Picasa. Hoewel er al aardig wat vergelijkingen tussen Flickr en Picasa zijn geschreven, ben ik er nog niet één tegengekomen die de voor en nadelen besprak die ik belangrijk vond.

Beide services worden aangeboden door een grote partij (Google en Yahoo) dus je hoeft niet bang te zijn dat je foto-site er ineens niet meer is of wordt overgenomen door iemand die de voorwaarden drastisch verandert. Ook zijn ze alle twee gratis maar toch beginnen hier de verschillen. Bij Picasa heb je bij een gratis account 1 Gb ter beschikking waarop je net zolang foto’s neer kunt zetten tot je door je ruimte heen bent. Bij de gratis variant van Flickr heb je geen ruimtelimiet maar mag je een beperkt aantal foto’s per maand uploaden en zijn slechts de laatste 200 geuploade foto’s zichtbaar. Dit wil niet zeggen dat er maar 200 foto’s onder je account hangen want zodra je een abonnement neemt op hun betaalde service , zijn al je foto’s weer zichtbaar. Ook is de resolutie van je foto’s op Flickr beperkt zolang je geen pro account hebt. 1-0 voor Picasa dus want die beidt veel meer mogelijkheden met zijn basisversie.

Om het leven makkelijker te maken, heeft Google ook een desktop applicatie geschreven die dezelfde naam draagt als de web applicatie. Dit programma stelt je in staat om op erg gebruiksvriendelijke wijze je foto’s te ordenen, bewerken en te uploaden naar je webalbum. Flickr heeft geen eigen foto beheer- en bewerkingspakket en je bent dus afhankelijk van programma’s van andere leveranciers als je je foto’s wilt organiseren en bewerken. Nou zijn er prima programma’s voorhanden die je hierbij helpen en prima integratie met Flickr webalbums bieden maar het sluit niet zo naadloos aan als Picasa. 2-0 voor Google.

Flickr staat er dus niet zo rooskleurig voor maar op het online gedeelte haalt Flickr een flink stuk van de schade in. Bij Picasa moeten je foto’s verplicht in een collectie staan en foto’s kunnen slechts in één collectie tegelijk voorkomen. Als ik dus een serie vakantiefoto’s schiet en ik wil de foto’s waar mijn zoontje op staat ook toevoegen aan zijn collectie, moet ik de foto’s hard kopiëren waardoor ik twee versies heb die qua bewerking en onderschrift uit elkaar kunnen gaan lopen. Daarnaast kan een set bij Flickr, in tegenstelling tot Picasa, zowel publiek als ook privé foto’s bevatten zodat ik deze niet hoef op te splitsen in een collectie Vakantie-prive en Vakantie-openbaar of zo.

Ook de delen van beschermde foto’s werkt anders bij beide sites. Bij Flickr kun je foto’s delen op basis van guest passes wat een aantal voordelen met zich meebrengt. Je kunt met een guest pass één of meerdere sets tegelijk delen of je hele collectie in één keer. Bij Picasa moet je voor elke set opnieuw de versleutelde url versturen. Daarnaast worden guest passes per gebruiker toegekend en kun je deze ook weer intrekken. De versleutelde url’s van Picasa zijn voor alle gebruikers gelijk en als je een gebruiker dus eenmaal toegang hebt gegeven, kun je dit niet zo eenvoudig meer intrekken. Picasa heeft wel als extraatje het samenwerken aan albums. Mensen met wie je je album deelt kun je ook foto’s toe laten voegen. Dit klinkt heel mooi maar werkt in de praktijk toch niet zo lekker en het is alleen mogelijk voor mensen met een GMail account.

Als slagroom op de taart heeft Flickr ook nog de organizer, een toolkit waarmee je online zeer eenvoudig je foto’s en sets kunt ordenen en bewerken. Met de batch bewerkingsfunctie van de organizer kun je bijvoorbeeld alle foto’s in een bepaald set in één keer geotaggen of voorzien van tags en dat is erg handig als je dit vergeten bent tijden de import van je foto’s. Online scoort Flickr zo veel beter dat het ondertussen wel rechtvaardig is om 2-2 op het scoreboard te zetten.

Misschien wel het belangrijkste verschil tussen beide is dat Picasa een site is voor iedereen die z’n vakantiekiekjes even snel online wil zetten terwijl het merendeel van de serieuzere fotografen te vinden is op Flickr. Dit heeft ertoe geleid dat er op Flickr een grote community is ontstaan waarin zeer veel interessante informatie over fotografie is terug te vinden. In de fora kun je terecht met je eigen vragen en kun je tips, tricks en de laatste ontwikkelingen vinden. Flickr staat weer op voorsprong: 3-2.

Als je eenmaal druk in de weer bent met het online zetten van foto’s loop je al snel tegen de limieten aan van de sites. Eerlijkheid dient te zeggen dat je waarschijnlijk eerder tegen de limieten van Flickr aanloopt dan die van Picasa. Maar bij beide zul je op een gegeven moment de knip moeten trekken om verder te kunnen gaan met het online zetten van je mooie platen. Bij Flickr betaal je per jaar 25 dollar voor een Pro account waarmee je alle beperkingen van de gratis variant opheft. Je kunt vanaf dat moment oneindig foto’s uploaden en ook de resolutiebeperking is er niet meer. Daar bovenop komen alle foto’s die je eerdere hebt geupload weer beschikbaar en ook nog een in de originele resolutie. Bij Picasa betaal je ook per jaar maar koop je alleen extra ruimte. Je kunt kiezen voor 20, 80, 200 of nog meer gigabytes. Voor 20 Gb betaal je 5 dollar per jaar, voor 80 Gb ben je 20 dollar kwijt. Bij heel veel foto’s is Flickr dus goedkoper maar normaal gesproken is Picasa voordeliger en zul je ook minder snel tegen de grenzen van de gratis versie aanlopen: 4-4.

Hoewel het op punten een gelijkspel is geworden, is Flickr voor mij de winnaar geworden maar ik heb ook nog steeds een Picasa online album ernaast. Doorslaggevend was het feit dat je veel meer mogelijkheden hebt met je collections en een grote community om informatie op te zoeken. Wat voor jou de betere is hangt echt af van wat je er mee wilt. Zoek je een eenvoudig, zeer gebruiksvriendelijk systeem, heb je geen zin om te betalen voor je online album of is je fotocollectie niet heel uitgebreid dan ben je beter af met Picasa. Vind je meer controle en uitgebreidere functionaliteit belangrijk, en ben je best bereid daar iets voor te betalen, dan is Flickr waarschijnlijk de beste keuze.

Voor de goede orde nog een keer de voor- en nadelen van beide sites op een rijtje:

Picasa
+ Eigen beheer/bewerkingsprogramma
+ Zeer eenvoudig in gebruik
+ Tot 1 Gb gratis foto’s uploaden zonder verdere beperkingen
+ Mogelijkheid tot samenwerken aan albums (wel beperkt tot GMail gebruikers)
- Delen van foto’s niet erg flexibel

Flickr
+ Sets en collecties zeer krachtig
+ Site opgebouwd rond grote community
+ Guest passes (die ook weer ingetrokken kunnen worden)
+ Handige online organizer
- Gratis versie vrij beperkt (Max.100 Mb/maand en laatste 200 foto’s in je stream)

Voetbal is oorlog

Door sys64738 op dinsdag 12 oktober 2010 22:18 - Reacties (9)
Categorie: -, Views: 2.808

“Voetbal is oorlog”, zo luidt de bekende uitspraak van Rinus Michels. Hiermee doelde hij op een nieuwe, fanatieke manier van spelen waarmee hij het WK van 1974 wilde winnen. Zesendertig jaar later wordt deze uitspraak door sommigen op een totaal andere manier opgevat. Zo ondervond ook scheidsrechter John Nolting die na het uitdelen van een gele kaart zo hard in zijn kruis werd getrapt dat hij voor behandeling naar het ziekenhuis moest worden gebracht. Tja, das ook een soort van oorlog voeren maar heeft weinig met de sport te maken.

Mijn verbazing was nog groter toen bleek dat deze man, waarmee ik persoonlijk niet zo snel ruzie zou zoeken, al voor de tweede keer ten prooi is gevallen aan dit soort geweld. Eerder heeft hij een, in de ogen van een trainer, ongetwijfeld schandalig slechte beslissing al moeten bekopen met een kopstoot. Wat hem toen ook al een ritje naar het ziekenhuis opleverde.

Maar zelfs door deze twee voorvallen laat John zich niet uit het veld slaan en wil zodra hij hersteld is weer vrolijk verder gaan met fluiten. Het moge duidelijk zijn dat de voetbalbond zich gelukkig mag prijzen met mensen zoals John maar ook voor hem houdt het natuurlijk een keer op. En de meeste scheidsrechters zullen er waarschijnlijk geen 2 of 3 van dit soort incidenten nodig hebben voordat ze de handdoek in de ring gooien.

Uiteraard gaat het om incidenten en is het een kleine groep die het verpest voor de rest maar het lijkt wel of je het steeds vaker hoort. En als deze trend zich doorzet dan zal het geen decennia meer duren voordat het is afgelopen met de voetbalsport op amateurnivo omdat er niemand meer te vinden is die voor zijn lol nog een wedstrijd gaat fluiten. Dan zullen deze mensen snel op zoek moeten naar een andere uitlaatklep voor hun opgekropte woede, onvrede en frustratie. Het zal mij benieuwen wanneer we molestaties van volleybalscheidsrechters op grote schaal mee gaan maken. Waarschijnlijk nooit want laten we eerlijk zijn: “Volleybal is oorlog” klinkt gewoon een beetje onnatuurlijk.